یه وقتهایی به خودم میگم : دیگه تموم شد ، دیگه تحمل هیچ چیز دیگه رو ندارم... دیگه لبریزم حتی گنجایش یه قطره دیگه هم ندارم... بیشتر از این ظرفیت ندارم... نمی تونم...

.

.

. 

اما یه وقت به خودم میام و می بینم که بازم تحمل کردم...

بازم گنجایش داشتم... بازم لبریز نشدم...

فکر کنم دلم قد یه دریا گنجایش داره و من نمی دونم. چشام قد آسمون ابر داره اما من با یه شبنم دیگه هیچ جا رو نمی بینم...

                               

نمی دونم شاید روزی که واقعا" لبریز بشم ، جام عمرم هم لبریز بشه...

خسته ام ... خیلی ... خیلی...

 

نوشته شده در چهارشنبه 26 مهر1385ساعت 21:49 توسط نرگس| |