همیشه وقتی تنها و نا امید و ملول

                                                                     تنت روانت از دست این و آن خسته است

همیشه وقتی رخسار این جهان تاریک

                                                                     همیشه وقتی درهای آسمان بسته است

همیشه گوشه گرمی به نام دل با توست

                                                                     که صادقانه تراز هر که با تو پیوسته است!

به دل پناه ببر! آخرین پناهت اوست

                                                                      تو را چنان که تمنای توست دارد دوست!

                                                                                                                  "زنده یاد مشیری"

اما ظاهرا" اون هم جواب نمیده.

شاید مرا دیگر نشناسی ، شاید مرا به یاد نیاوری . اما من تو را خوب می شناسم. ما همسایه شما بودیم و شما همسایه ما و همه مان همسایه خدا.

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم می شدی و من همه آسمان را دنبالت می گشتم ، تو می خندیدی و من پشت خنده ها پیدایت می کردم.

خوب یادم هست که آنروز ها عاشق آفتاب بودی. توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود. نور از لای انگشت های نازکت می چکید. راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند.

یادت می آید؟ گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم سراغ شیطان . تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و او کفرش در می آمد. اما زورش به ما نمی رسید. فقط می گفت: همین که پایتان به زمین برسد، می دانم چطور از راه به درتان کنم.

تو شلوغ بودی، آرام و قرار نداشتی. آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی.

اما همیشه خواب زمین را می دیدی. آرزویی رویاهای تو را قلقلک می داد . دلت می خواست به دنیا بیایی . و همیشه این را به خدا می گفتی. و آنقدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیایت آورد. من هم همین کار را کردم، بچه های دیگر هم ، ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد.

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را ، ما دیگر نه همسایه هم بودیم و نه همسایه خدا . ما گم شدیم و خدا را گم کردیم...

دوست من ، همبازی بهشتی ام ! نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده. هنوز آخرین جمله خدا توی گوشم زنگ می زند : از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است، اگر گم شدی  از این راه بیا . بلند شو. از دلت شروع کن.

شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم.

                                                                                      عرفان نظر آهاری

                                                                           کتاب "در سینه ات نهنگی می تپد"

الان دیگه ۲۶ سال از اون رویاهای قشنگ میگذره. کاش وقتی از زمین بر میگردیم دوباره همدیگر رو پیدا کنیم. در ضمن جاتون خالی کیک رو هم خوردیم تموم شد.